-
RSS

Recente posts

Tevreden
Afscheid
Genant
Buitenbeentje
Pijnlijk

Categorie├źn

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Ontploffingsgevaar

Ik had wat stressvolle dagen achter de rug en besloot mijn favoriete plek op te zoeken voor een verkwikkende wandeling. Een twee kilometer lange grasdijk in mijn woonomgeving. Aan de ene kant polderlandschap, aan de andere kant water. Onderweg kom je nauwelijks iemand tegen.
 
Normaalgesproken dan.
 
Achter mij hoorde ik een gemotoriseerd voertuig naderen. Een man op een grasmaaier. Hij kwam rechts achter mij met een hoop geknetter aanzetten en maakte korte metten met het hoge gras aan de kant. Het kwam me erg slecht uit.
 
Door een bizar slechte timing trok hij samen met me op. Weg rust. Ik keek hem even verstoord aan. De man glimlachte flauw en haalde zijn schouders op. Waarmee hij duidelijk wilde maken dat hij er toch óók niets aan kon doen.
 
Ik kon een voorsprong nemen toen hij een klein inhammetje voor zijn rekening nam. Met een zucht versnelde ik mijn pas, op weg naar een bankje dat uitzicht biedt over het water en het dorpje aan de overkant. Ik ging zitten, maar de stilte werd snel verscheurd door de maaier. Ik hoopte dat hij achterlangs zou gaan en snel uit mijn zicht, gehoor en leven zou verdwijnen. Dat gebeurde niet.
 
Integendeel. Het gras rond het bankje moest ook worden gemaaid. Ronkend draaide hij rondjes om me heen. Het moest nu eenmaal gebeuren.
 
De temperatuur in mijn hoofd begon gevaarlijk hoog op te lopen. Ik verliet mijn bankje en liep de laatste tweehonderd meter naar het eind. Met de grasmaaier alweer in de achtervolging. Bij het eind, waar het gras overgaat in asfalt, draaide ik me om om het hele stuk terug te lopen. Ik hoopte dat de klus er voor de maaier nu echt op zat.
 
Hij draaide zich ook om en begon aan de andere kant. Want die moest ook nog.
 

Marcel van Stigt

1 Reactie op Ontploffingsgevaar:

Comments RSS
Elly Vlugter on zaterdag 16 juni 2018 10:20
Ik herken dit heel goed. Toen ik hier 50 jaar geleden kwam wonen werden de bermen nog met de zeis gemaaid en er waren nagenoeg geen machines voor het tuinwerk. Nu begint mijn buurman soms om 7 uur s ochtends al zijn bladblazer te gebruiken, omdat er een bus toeristen zijn tuin komt bekijken. Ook al de heggen en buxus en moeten steeds weer gesnoeid worden. Als ik even wil ontspannen hoor ik overal grasmaaiers, zaagmachines, langs denderende trekkers en overvliegende vliegtuigen. Ik denk dan, die mannen zijn wel zoet en goed aan het werk, maar dat lawaai is voor een gevoelige vrouw ondraaglijk. Nu ga ik twee dagen in de week naar de kloostertuin, de Johanneshof. Daar is het iets rustiger en kan ik echt van de vogeltjes genieten. Een oplossing voor dit grote probleem zal wel ver te zoeken zijn. Gelukkig is het s nachts nog wel heerlijk stil!!
Reageren op een reactie

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint