-
RSS

Recente posts

Match
Alfa-man
Archibald
Polonaise
Paraat

Categorie├źn

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Match

Mijn werkwijze is even simpel als praktisch. Kleding die in de was moet drop ik in een mand die vóór mijn wasmachine staat. Is de mand vol, dan gooi ik het hele zwikkie in de wasmachine en zet ik hem aan. 

Een kind kan de was doen.

Na pakweg 130 minuten geeft een langgerekte pieptoon aan dat de was klaar is. Ik laat het deurtje open springen, hevel de gehele inhoud over naar de droger en dan kan die aan het werk. Na anderhalf uur is ook dat programma klaar.

En dan komt het.

Ik haal de droger leeg en eigenlijk weet ik het dan al: er ontbreekt weer eens een sok.

Alfa-man

Een jonge vent, pet achterstevoren, leren jas, allerlei ijzerwaren door zijn hoofd geslagen, stapte in een geparkeerde zwarte Alfa Romeo en startte de motor om weg te rijden. Dat kon niet. Want precies naast hem stopte een oudere man met witte baard om zijn grijze Mitsubishi Spacestar te parkeren in het vrije plekje achter de Alfa Romeo. Dat kon evenmin, want achter hem kwamen onophoudelijk auto's aanrijden.

De luidsprekers in de Alfa stonden al in de bonkstand, de bestuurder trommelde driftig met zijn vingers op het stuur en wilde zeer graag wegstuiteren.

Archibald

Ik zag hem staan in de Wereldwinkel bij mij om de hoek en was meteen verkocht. Nee, dat is niet helemaal waar. Ik ging eerst bij Albert Heijn boodschappen doen en dacht tijdens het afrekenen: Waarom heb ik hem nou niet meteen gekocht? Met mijn volle tas liep ik terug naar de Wereldwinkel. Ik kocht hem alsnog. 

Thuis zette ik mijn aankoop op de ronde salontafel. Zo kon ik hem altijd goed zien. Ik bekeek hem aandachtig en er welden bij mij warme gevoelens op. Ik vond het op zijn plaats om hem een naam te geven.

Polonaise

Ruim 30 jaar geleden trouwde mijn oudste broer in Portugal met de grote liefde die hij daar tijdens een vakantie had ontmoet. We waren er allemaal bij en namen haar de dag na de bruiloft mee naar Nederland. Het was februari, het vroor en toen het vliegtuig de landing inzette kon ik mijn verse schoonzus door het raampje mooi op een oer-Hollands fenomeen wijzen. 'Look', zei ik in ragfijn Engels, 'People skating on ice.' Ze wist niet wat ze zag.

De meest wonderlijke Hollandse traditie moest toen nog komen.

Paraat

Bij de keuring voor de militaire dienst wilde ik al snel weglopen. Een arrogante officier - eenzelfde pleonasme als rood bloed, een gele boterbloem of een houten boomstam - sprak zijn gehoor 's ochtends toe en zei, heel laatdunkend, 'dat er ook altijd van die types zijn die in hun diensttijd in de keuken willen werken'. 

Zo'n type was ik.

De rest van de dag verliep best goed. Vooral de test om morsecodesignalen te vertalen doorstond ik met glans. Het was een soort afvalrace en uiteindelijk bleef ik met nog twee jongens over.

Indruk

We hadden onze twee honden naar het vakantiepark meegenomen. Bobby, een dekselse Shih Tzu (zo'n zwabber op pootjes}, en Kwebbel, een slome Basset Hound (zo'n uit de hand gelopen teckel met hangoren en intens droeve blik). Ze waren niet welkom. De overige bewoners, die jaarlijks in het park neerstreken en één grote, onverdraagzame familie vormden, waren niet zo gecharmeerd van honden.

Al tijdens het uitladen van de koffers stond onze buurman naast me. Hij knoopte een geforceerd gezellig praatje met me aan.

Ontroerd

Geen zin om te koken, en dus had ik voor mij en mijn 14-jarige zoon patat met toebehoren meegenomen. Het initiatief werd bijzonder gewaardeerd.

Ik stortte me, met mijn jas en schoenen nog aan, uitgehongerd op mijn deel. Mijn zoon, zeer bedreven in wachten, maakte rustig zijn computerspelletje af - iets met een level halen; dat schijnt allemaal heel nauw te luisteren - en pakte daarna zijn deel uit de papieren zak.

We aten stilzwijgend.

Mijn zoon en ik wisselen nooit zoveel woorden. Hoeft ook niet. Op de momenten dat we samen zijn - mijn dochter gaat af en toe wat eerder naar mijn ex en die keuze respecteer ik - hebben we het erg goed.

Verbijstering

De verbijstering was groot toen ik met mijn trein in Purmerend aankwam en naar de fietsenrekken liep. Mijn fiets stond er niet. En na 32 keer heen en weer lopen nog steeds niet. Ik kon er niet omheen: mijn fiets was gestolen. Zomaar. En hij stond nog wel op slot. Het normale fietsslot, dat dan weer wel, maar toch. 

Hier bleef het niet bij.

Een paar dagen later meldde mijn zoon dat zijn fiets - ook op slot - niet meer voor de portiekdeur in de steeg stond. Gepikt. Ook al.

Het is wel even wennen, het stadse leven.

Klantenbinding

Zondag zat ik met mijn mooie, lieve vriendin en haar ook al zo mooie, lieve dochter van 27 in een Amsterdamse bioscoop. De film - The Favourite - vond ik niks. Niet gewoon niks, maar zéér niks. Nog nooit was ik zo blij dat een film eindelijk afgelopen was. 

Het maakte niet uit. Het had ook The Minions 5 of Alice in Wonderland mogen zijn. Het ging me helemaal niet om de film. Ik vond het gewoon gezellig.

Nog gezelliger was het na de film. Lekker met zijn drieën eten in een sfeervol Spaans restaurant.

Onrecht

Af en toe ben ik nogal kippig, zeker als ik geen bril of lenzen draag. En dus liep ik na twee uurtjes zwemmen per ongeluk de dameskleedkamer in. De schrik zat er goed in. Niet bij mij, want zelf was ik alleen wat verbaasd, maar wel bij de geheel of half ontklede vrouwelijke badgasten die ik daar aantrof. 'Hé, dit is de dameskleedkamer!'riep een nakende vrouw met handdoek om haar coupe gedraaid geïrriteerd. Andere dames draaiden me meteen hun blote rug toe om hun meest intieme delen aan mijn zicht te onttrekken.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint