-
RSS

Recente posts

Verwarring
UWV
Familie
Close
Kattenkwaad

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Verwarring

Nog maar kort geleden heb ik een gloednieuwe mobiel aangeschaft. Dat was hard nodig, want het oude exemplaar stamde uit 2012 - volgens kenners de oertijd der telefonie - en liep net zo vast als wegverkeer tijdens een boerenprotest. 

Maar wat een genot. Alles werkt goed en snel, het beeld is helder, het geluid is scherp en er zit een routeplanner op - voor mij een geheel nieuwe ervaring.

Ik ben er dik tevreden mee, maar... nu heb ik ineens nog een nieuwe telefoon: van mijn werk. Hartstikke aardig.

UWV

Ik heb vanaf het voorjaar van 2012 tot het najaar van 2015 het bestaan geleid dat veel 50-plussers kennen: het bestaan van een werkloze die steeds wanhopiger wordt omdat het niet lukt werk te vinden.

Na een zonnige start - ik stond op de eerste dag van de lente op straat en keek vol enthousiasme de toekomst in - pakten zich boven mijn hoofd wolken samen die eerst nog grijs waren, maar gaandeweg in dreigend zwart veranderden.

Het is allemaal goedgekomen. Ik haalde op de social media een sollicitatiestunt uit die goed was voor 9300 likes op Facebook, talloze telefoontjes, een televisieoptreden en - niet onbelangrijk - een baan bij NCOI Opleidingen.

Familie

Geloof het of niet: Coos, de poes die met haar maatje Bliksem bij mij thuis rondloopt, kijkt graag televisie. En niet geheel toevallig naar dierendocumentaires. Maar niet alles; ze is heel selectief.

Ik ontdekte het twee weken geleden, toen ik naar mijn favoriete programma - Love Nature - keek. Renden de twee eerst nog door de huiskamer, opeens hield Coos stil. Ze richtte haar blik op het televisiescherm en sprong op een krukje om het nog beter te kunnen bekijken. 

Op tv waren jachtluipaarden te zien.

Close

Het begon op een doorsnee avond. Ik stond bij het washok in de gang en daar kwam ineens Coos zachtjes maar in een rechte lijn en duidelijk met een vastomlijnd doel voor ogen aantrippelen. Even dacht ik dat ze hoge nood had, haar schroom overboord had gegooid en moedig langs mij naar de kattenbak zou lopen. 

Zo was het niet. Ze kwam gericht naar me toe. Ik herhaal: ze kwam gericht naar me toe! Even hield ze in, om meteen daarna tegen mijn rechterkuit aan te schurken en kringetjes rond mijn enkels te draaien.

Kattenkwaad

Coos en Bliksem waren in het begin behoorlijk angstig. De twee reismandjes waarin ik ze had vervoerd had ik bij thuiskomst met de deurtjes open bij de kattenbak neergezet en ze moesten het zelf maar uitzoeken. Coos kroop meteen bij Bliksem in de mand en schurkte veilig tegen hem aan. Ze kwamen er niet uit.

De volgende ochtend ging ik voorzichtig kijken. Ik schrok me kapot. Het mandje was leeg. Ze waren nergens te bekennen. Het hele huis heb ik doorzocht en ik kwam ze niet tegen. Ik keek naar de twee tuimelraampjes in de huiskamer die op een brede kier stonden en sloeg de handen voor mijn gezicht.

Timing

Mijn eerste week bij Rodi Media zit erop. Ik kijk er met een meer dan tevreden gevoel op terug. Prettige sfeer en dito collega's, van wie ik er een paar nog ken uit mijn vroegere periode bij een krantenuitgeverij, een kantoor waar ik niet met een pasje maar gewoon met een sleutel binnen kan lopen en op de derde dag meteen een heerlijk interview.

Na mijn scheiding en gedwongen huisverkoop nam ik het besluit mijn leven zo leuk mogelijk te maken en daar volop van te genieten. Sindsdien valt er van alles op het juiste moment op zijn plek.

Verhalen

Met een weemoedige zucht heb ik vrijdagavond de 2 groepsapps van NCOI verlaten en ze meteen maar verwijderd. Ik heb daar de hele middag en avond tegenaan lopen hikken. Nog een laatste groet gestuurd - Bye Bye, Zwaai Zwaai - en netjes gewacht of iemand van mijn inmiddels ex-collega's terug reageerde.

Er kwamen al snel berichten binnen. Maar nog niet van de dierbaarste van allemaal; ze had mijn bericht nog niet gelezen. Voor de zekerheid nog gewacht dus. En ja, gelukkig, ook van haar ontving ik een groet.

Ballen

Het gebeurde op een opruimmiddag. In een van de kasten lag zomaar een setje jeu de boules-ballen. De dagelijkse wandeling tijdens de lunchpauze hebben we meteen ingeruild voor een wedstrijd jeu de boules. Dus niet zo’n gezapig potje zoals je dat op Franse campings ziet. Nee, een wédstrijd. Met een wínnaar.
 
Alle vier blijken we van een specifieke tactiek uit te gaan om met de winst te kunnen strijken. Hans Hurkmans is PSV-fan en –kenner. Alles wijst erop dat hij de speelwijze waarmee de Eindhovense ploeg vorig seizoen bijna landskampioen werd tot op het bot heeft geanalyseerd en toepast.

Veters

Laat ik het maar gewoon stellen zoals het is: de veters van mijn schoenen gaan steeds vanzelf los.Ik weet niet wat het is, ik knoop ze in mijn beleving muurvast, maar het gebeurt elke keer weer. Na honderd meter voel ik het al. Ineens meer ruimte in mijn schoenen. Dan weet ik genoeg. De strikken gaan wat lullig aan de zijkanten hangen en ja hoor, binnen twee minuten zijn ze helemaal los. 

Natuurlijk, het is een kleine moeite om te bukken of te hurken en de veters opnieuw vast te maken, maar niet als je een pens zo groot als een watermeloen meezeult.

Alarmfase 1

Het was twee uur in de nacht, ik was slaapdronken naar de wc gestommeld voor een ferme plas en wat mijn (inmiddels ex-)vrouw riep drong nauwelijks tot me door. 'Het is begonnen!’

Begonnen?, herhaalde ik traag in mijn hoofd. Wat? Een film? Nu? Maar toen schoot ik wakker en sloeg mijn blaas op slot. HET IS BEGONNEN!

De vliezen waren gebroken en ik belde meteen naar het ziekenhuis. Ik kreeg te horen dat we ons daar nog niet heen hoefden te spoeden; de weeën waren immers nog niet op gang gekomen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint