-
RSS

Recente posts

Oliebol
Gourmetspel
Gas
Spannend
Dood

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Oliebol

Voor de meeste kinderen is een kermis of attractiepark de ultieme vorm van vermaak. Voor mij niet. Ik moest er als kind niets van hebben. Waarom? Omdat ik alles wat met de combinatie hoog en snel te maken heeft doodeng vond. De glijbaan op het schoolplein was voor mij al te spannend. Zo’n gierende maagstreek – ik was er simpelweg niet tegen bestand. En zo is het nog steeds. 

Ooit liep ik met een neefje door Duinrell. Al snel trok hij me mee naar de populaire kikkerachtbaan. Shit!, schoot het door me heen.

Gourmetspel

Vóór mijn scheiding, in het reguliere gezinsleven met vrouw en 2 kinderen, haalden we regelmatig het gourmetstel uit de kast. Er zaten acht pannetjes bij. Acht! Het liefst nam ik meteen vier pannetjes in beheer. Dan schoot het tenminste op. Mijn vrouw vond dat nogal overdreven en stelde bij voorbaat dat ik mezelf een beetje moest beheersen. Het kwam dus aan op een slimme aanpak. En zo maakte ik van het gourmetstel een gourmetspel.

Ik begon braaf met één pannetje. Geloof me, een prestatie van formaat.

Gas

De valpartij kan ik nog zo herbeleven, en anders herinnert het litteken op mijn onderarm er mij wel aan. Een snee van ruim een decimeter lang, lukraak gehecht door een Spaanse chirurg - waarschijnlijk was het een omgeschoolde uitbener.

Het was 25 jaar geleden en met drie vrienden vierde ik vakantie in Lloret de Mar. Ja, we zouden wel even crossbrommers huren en door de bergachtige omgeving rijden. Leuk, maar ik had nog nooit op een brommer gezeten. 

Toch liep het pas na tien minuten mis.

We reden heuvelopwaarts, ik achteraan.

Spannend

Vanuit mijn woonkamer hoor en zie ik hoe een draaiorgel door de winkelstraat trekt. De bekende Sinterklaasliedjes. Ja, de stemming zit er al goed in. Morgen hoog bezoek in Purmerend. Leuk, hoor. 

Als jochie stapte ik lang niet zo gemakkelijk over de komst van de bebaarde en bejaarde kindervriend heen. Veel te spannend allemaal. Hoe goed de Spaanse gasten het ook bedoelden, altijd weer was het een grote opluchting voor me als ze op 6 december werden uitgezwaaid. 

Bij ons thuis heerste rond 5 december een wat geheimzinnige sfeer, waarvan de reden mij aanvankelijk ontging.

Dood

Begraafplaatsen, ik heb er wel iets mee. Lekker rustig. Als mijn tijd om is, wil ik ook worden begraven. Leg mij maar in een kist. Cremeren vind ik niks. Beetje kil. En dan zo’n urn op een tafeltje in de hoek van de huiskamer, ik weet niet of ik daar mijn zoon of dochter een plezier mee zal doen.

De kans dat er iets misloopt is bij begrafenissen overigens wel groter dan bij een crematie. Laatst nog wat belevenissen gehoord van een bevriende uitvaartleider. De familie van een overleden, wat alternatieve man had, conform zijn wens, een kist van karton besteld.

Sint Maarten

Het eerste jaar dat ik op mezelf woonde liep het op de elfde van de elfde ernstig mis. Ik ontdekte te laat dat het Sint Maarten was. Pas toen de deurbel rinkelde en ik kinderstemmetjes hoorde. ‘Hier woont een rijke man die veel missen kan’, werd er vol overtuiging gezongen. Op zichzelf klopte dat wel. Meer er woonde nu vooral een man die geen seconde aan Sint Maarten had gedacht en dus geen snoep in huis had gehaald. 

Elke keer als er werd gebeld, opende ik de voordeur met een vuist in mijn maag.

Wakker

De zondagochtend was nog zeer jong. Balancerend op de dunne draad tussen slapen en waken meende ik te dromen over een spijker die met forse hamerslagen in een muur werd geramd. In werkelijkheid teisterde iemand mijn voordeur met de metalen klopper. Bezoek. Het klonk nogal dringend. 

Mijn inmiddels ex-echtgenote had een vroege dienst en was op haar werk, aan de kinderen was deze klus niet besteed, dus het kwam op mij neer. Kreunend raapte ik mezelf bij elkaar, werkte het dekbed traag van me af en stapte onvast op het tapijt.

Droombaan

Een autoritaire conductrice stuitte bij een controle in mijn trein op een dame die was vergeten in te checken. De trein stopte toen net op het station bij Duivendrecht en de dame werd gesommeerd uit te stappen en alsnog in te checken. ‘Waar kan ik dat doen?’ vroeg ze paniekerig. Het kwam haar slecht uit. ‘Beneden. De trap af,’ luidde het bondige antwoord. ‘Maar dan mis ik deze trein,’ reageerde de dame, die nu heel benauwd klonk. ‘Deze trein gaat u sowieso missen,’ besloot de conductrice terwijl ze al doorliep.

Intimiteiten

De eerste keer dansen met een meisje. Ik zal het nooit vergeten. Het was tijdens een discofeestje op de lagere school en er werden ook langzame nummers gedraaid. Dan moest ik schuifelen. Het meisje dat tot mij was veroordeeld zocht met steelse, smekende blikken steun bij haar vriendinnen. Maar die konden niets voor haar betekenen.

Mijn handen legde ik beverig op haar schouders en ik stapte zo ver mogelijk naar achteren. Terwijl alle andere koppeltjes om ons heen heel gedurfd en o zo romantisch dicht tegen elkaar aan stonden, gaapte tussen mij en mijn danspartner een kloof van een halve meter.

Uit

Als ik ziek ben, zie ik dingen die ik anders niet zou zien. Afgelopen week was ik thuis om bij te komen van een vervelende virus die zich in mijn longen had genesteld. Elke middag zat ik sloom met een krant aan het tafeltje in mijn huiskamer en staarde vanuit het raam naar de winkelstraat in het centrum van Purmerend.

Daar voltrok zich een interessant schouwspel.

Normaalgesproken gebeurt daar niet zo gek veel. Mensen lopen en fietsen af en aan en op dinsdag, de wekelijkse marktdag, staan er rijen kramen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint