-
RSS

Recente posts

Kattenkwaad
Timing
Verhalen
Ballen
Veters

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Kattenkwaad

Coos en Bliksem waren in het begin behoorlijk angstig. De twee reismandjes waarin ik ze had vervoerd had ik bij thuiskomst met de deurtjes open bij de kattenbak neergezet en ze moesten het zelf maar uitzoeken. Coos kroop meteen bij Bliksem in de mand en schurkte veilig tegen hem aan. Ze kwamen er niet uit.

De volgende ochtend ging ik voorzichtig kijken. Ik schrok me kapot. Het mandje was leeg. Ze waren nergens te bekennen. Het hele huis heb ik doorzocht en ik kwam ze niet tegen. Ik keek naar de twee tuimelraampjes in de huiskamer die op een brede kier stonden en sloeg de handen voor mijn gezicht.

Timing

Mijn eerste week bij Rodi Media zit erop. Ik kijk er met een meer dan tevreden gevoel op terug. Prettige sfeer en dito collega's, van wie ik er een paar nog ken uit mijn vroegere periode bij een krantenuitgeverij, een kantoor waar ik niet met een pasje maar gewoon met een sleutel binnen kan lopen en op de derde dag meteen een heerlijk interview.

Na mijn scheiding en gedwongen huisverkoop nam ik het besluit mijn leven zo leuk mogelijk te maken en daar volop van te genieten. Sindsdien valt er van alles op het juiste moment op zijn plek.

Verhalen

Met een weemoedige zucht heb ik vrijdagavond de 2 groepsapps van NCOI verlaten en ze meteen maar verwijderd. Ik heb daar de hele middag en avond tegenaan lopen hikken. Nog een laatste groet gestuurd - Bye Bye, Zwaai Zwaai - en netjes gewacht of iemand van mijn inmiddels ex-collega's terug reageerde.

Er kwamen al snel berichten binnen. Maar nog niet van de dierbaarste van allemaal; ze had mijn bericht nog niet gelezen. Voor de zekerheid nog gewacht dus. En ja, gelukkig, ook van haar ontving ik een groet.

Ballen

Het gebeurde op een opruimmiddag. In een van de kasten lag zomaar een setje jeu de boules-ballen. De dagelijkse wandeling tijdens de lunchpauze hebben we meteen ingeruild voor een wedstrijd jeu de boules. Dus niet zo’n gezapig potje zoals je dat op Franse campings ziet. Nee, een wédstrijd. Met een wínnaar.
 
Alle vier blijken we van een specifieke tactiek uit te gaan om met de winst te kunnen strijken. Hans Hurkmans is PSV-fan en –kenner. Alles wijst erop dat hij de speelwijze waarmee de Eindhovense ploeg vorig seizoen bijna landskampioen werd tot op het bot heeft geanalyseerd en toepast.

Veters

Laat ik het maar gewoon stellen zoals het is: de veters van mijn schoenen gaan steeds vanzelf los.Ik weet niet wat het is, ik knoop ze in mijn beleving muurvast, maar het gebeurt elke keer weer. Na honderd meter voel ik het al. Ineens meer ruimte in mijn schoenen. Dan weet ik genoeg. De strikken gaan wat lullig aan de zijkanten hangen en ja hoor, binnen twee minuten zijn ze helemaal los. 

Natuurlijk, het is een kleine moeite om te bukken of te hurken en de veters opnieuw vast te maken, maar niet als je een pens zo groot als een watermeloen meezeult.

Alarmfase 1

Het was twee uur in de nacht, ik was slaapdronken naar de wc gestommeld voor een ferme plas en wat mijn (inmiddels ex-)vrouw riep drong nauwelijks tot me door. 'Het is begonnen!’

Begonnen?, herhaalde ik traag in mijn hoofd. Wat? Een film? Nu? Maar toen schoot ik wakker en sloeg mijn blaas op slot. HET IS BEGONNEN!

De vliezen waren gebroken en ik belde meteen naar het ziekenhuis. Ik kreeg te horen dat we ons daar nog niet heen hoefden te spoeden; de weeën waren immers nog niet op gang gekomen.

Bonjour

Zo, ik ben weer terug van vakantie. Ja, het was enorm geslaagd, dank u. Lekker weekje in de Belgische Ardennen met mijn vriendin en mijn kinderen. Actieve en passieve dagen wisselden elkaar af. Enerzijds 20 kilometer wandelen rond het aangrenzende meer, varen over ondergrondse rivieren in een grot en midgetgolf en footgolf spelen, met tweemaal mijn dochter als glorieuze winnaar, anderzijds beetje rommelen rond het huisje en - mijn favoriete bezigheid - in een tuinstoel zitten en dom voor me uitkijken, iets wat ik bijzonder lang kan volhouden.

Gescheiden

Toen ik nog in het landelijke Westbeemster woonde, deed ik braaf mee aan afvalscheiding. Vuilniszakken in de grijze container, etensresten en dode muizen in de groene, zakken plastic afval in de daarvoor bestemde bak, kranten (zowel gelezen als ongelezen) en reclamefolders (altijd ongelezen) in de papiercontainer, lege wijn- en whiskyflessen met een gevoel van weemoed in de glasbak en overtollige terrastegels in de sloot.

Het heeft lang geduurd voordat dit alles net zo'n automatisme werd als tandenpoetsen.

HEMA-worst

Geïnspireerd door de on-Nederlandse hitte zochten mijn vriendin en ik woensdag onze toevlucht tot een strandje in Monnickendam aan het Markermeer. Een zwemliefhebber ben ik niet. Maar dobberen, dat is andere koek. 

Gelukkig had ik de kloeke,opblaasbare HEMA-worst bewaard die mijn ex ooit voor me heeft gekocht. Kijk, dat is nou echt iets voor mij. Ik kan achterover hellen en er met mijn rug tegen leunen of hem omdraaien en op mijn buik liggen. Zo vangen beide kanten van mijn goddelijke lichaam zonnestralen.

Klik

Vol verwachting liepen mijn kinderen en ik het dierenasiel in. Dat ik het vrijwel zonder omwegen precies op het afgesproken tijdstip had gevonden - als laatste automobilist van Nederland maak ik gebruik van Google Maps op mijn mobiel, maar evengoed raak ik het spoor regelmatig bijster - was een hoopvol voorteken.

Een medewerkster leidde ons naar de twee poezen die we op het oog hadden. Lang hebben we ze niet kunnen bekijken. De een schoot weg achter een krabpaal, de ander dook zijn hok in. We hebben ze niet meer teruggezien.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint