-
RSS

Recente posts

Vijftien
Wee(k)
Benauwd
Poef
Badmuts

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Vijftien

Het was 18 augustus 2003, rond half 2 in de nacht, en ik was slaapdronken naar het toilet gewaggeld voor een ferme plas. Vanuit de slaapkamer klonk de stem van mijn inmiddels ex-vrouw. 'Het is begonnen!'

Begonnen? herhaalde ik traag in mijn hoofd. Wat? Een film?

Ze doelde niet op een film. Ik was meteen klaarwakker. 

De weeën waren begonnen, maar, zo leerde mij een pro-actief telefoontje naar het ziekenhuis, het was nog niet serieus genoeg om die kant op te komen.

We slaagden erin te slapen.

Wee(k)

In een buurthuis bij mij om de hoek staan volgende maand lessen zwangerschapsyoga op het programma, zag ik. Old memories. Pakweg 14 jaar geleden heb ik er met mijn (inmiddels ex-)vrouw ook weleens aan deelgenomen. Als enige man. Wat een ellende.

Partners mochten de laatste twee lessen meedoen, en ik kwam er niet onderuit. Met gemengde gevoelens sjokte ik achter mijn zwangere vrouw aan, beiden in joggingpak en sportschoenen. We betraden het zaaltje en een schuine blik naar de aanwezigen volstond. Ja hoor, ik was de enige man.

Benauwd

Nooit zal ik vergeten dat ik met 4 reisgenoten in Bombay bij een Indiaas gezin ben blijven eten. Het werd een benauwde avond.

Bombay lag op onze route door India en daar woonde de contactpersoon van onze reisorganisatie. We hebben met hem en zijn vrouw en drie kinderen kennisgemaakt. Vol trots showde hij zijn woning. Een armetierige, schamele hut. Hij nodigde ons uit om ’s avonds bij hen te eten.

Heel sympathiek, maar er rezen bij ons grote twijfels. We waren bang dat we hooguit een bolletje rijst, drie sperziebonen en een stukje brood kregen voorgeschoteld.

Poef

Het lijkt zo gemakkelijk, online een tot bed uitklapbare poef bestellen en thuis laten bezorgen. De realiteit is anders. 

Het zag er aanvankelijk veelbelovend uit. Ik had de praktische poef bij een internetwinkel besteld. Het was een krap weekje voor mijn trip naar Newcastle en ik heb mijn vakantieperiode netjes aan de winkel doorgegeven. Daar zouden ze rekening mee houden. En toen mijn poef een dag voor mijn vertrek nog niet was gearriveerd heb ik opnieuw mijn vakantieperiode doorgegeven. Geen probleem.

Badmuts

Vogels horen niet de godganse dag in een kooi te zitten, vind ik. Hoe kom ik hierop? Nou gewoon, ik zit op mijn dakterras en geniet van de duiven die over de rand van het dak pal tegenover mij trippelen, de ekster die op mijn reling landt en de zwerm zwaluwen die elke avond boven mijn hoofd overvliegt. Heerlijk toch, die vrijheid? Lekker zo laten.

Er zijn uitzonderingen. Ooit hebben mijn ex en ik een paar dagen bij kennissen op een dwergpapegaai gepast. Die mocht van mij wel in zijn kooi blijven. Vals kreng.

Sorry

Zojuist met mijn 2 kinderen teruggekeerd van een 10-daags verblijf in Newcastle. Erg leuk geweest, vooral de bootreis heen en terug, maar ik kan er helaas niet omheen dat het met mijn Engels bedroevend is gesteld. Na jaren van binnenlandse vakanties was dat toch een onaangename verrassing.

Gelukkig namen ze het in Newcastle sportief op. Hoe zou het anders kunnen? Britten zijn 'in every inch a gentleman' en putten zich zelf voortdurend uit in excuses. Dat bleek ook op onze vakantiebestemming.

Tourterreur

Tour de France-editie weet-ik-veel is bezig. Ik vind er oprecht geen bal aan. Vroeger al vond ik het stomvervelend om op tv minutenlang naar een sliert wielrenners te moeten kijken. Er viel helaas niet aan te ontkomen. Ik volgde het Wimbledon-tennistoernooi op de voet dat gelijktijdig plaatsvond en er waren maar drie tv-kanalen. De regie moest keuzes maken en schakelde herhaaldelijk tussen Frankrijk en Engeland. En vaak met een onthutsend slechte timing.

Ik vergeet het nooit: John McEnroe tegen Jimmy Connors.

Tevreden

Het plafond was hagelwit en precies boven mijn hoofd kroop een grote spin. Liggend op mijn rug kon ik hem goed volgen. Niet dat een spin nou zo bijzonder is, ik heb er meer gezien, maar ik had dringend behoefte aan afleiding. Ik lag namelijk bloednerveus bij mijn huisarts op de snijtafel, in afwachting van De Ingreep.

Het idee was van mijn ex. Zij vond dat het ook mijn verantwoordelijkheid was om de geboorte van een derde kind te voorkomen. Daar zat wat in.

Al na vier maanden maakte ik een afspraak en toen moest ik eraan geloven.

Afscheid

Haar hoofd wilde nog wel, haar lichaam wilde steeds minder. Dat kon de oude vrouw over wie ik een levensverhaal schreef niet verkroppen. Het was een prachtig mens. Klein, tengere gestalte, maar fier rechtop en gezegend met een enorme dosis relativerende humor. Van haar huisarts moest ze haar ijzertekort aanvullen. 'Heb je toevallig spijkers bij je?' vroeg ze me met een brede grijns.

Levensverhalen schrijven is mijn grote passie. Een waardevol, blijvend document maken, prachtig om te doen. De hoofdpersoon blij, de kinderen en kleinkinderen blij.

Genant

Mijn zwembroek was oud en sleets, maar kon nog wel een jaartje mee, vond ik. Ik trok het touwtje aan, stapte op de glijbaan en na een erg stroeve gang naar beneden zwom ik naar de kant. Ik klom erop en zocht het belendende sportbad op. Daar nam ik een duik vanaf de lage duikplank. En toen merkte ik dat er naar me werd gekeken.

Zonder bril kon ik het niet helder zien, maar ik voelde het. En wat doe je dan als man? Dan keer je om, loop je terug en duik je nog eens, en wel zo dat iedereen het ziet.

Luid kuchend betrad ik de duikplank, liet hem een paar keer lichtjes veren en schudde wat met mijn armen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint