-
RSS

Recente posts

Bont
Golf
Visitekaartjes
Intocht
Stil

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Bont

Vroeger, in de jaren zeventig van de vorige eeuw, moesten mijn twee broers en ik elke zondagochtend met onze ouders mee naar de kerk. Kerkdiensten werden toen nog druk bezocht. 

We hadden er nooit zin in. En als we er echt helemaal geen zin in hadden probeerden we af te dwingen dat we thuis mochten blijven. We wachtten totdat onze ouders hun jas van de kapstok pakten en gingen dan vreselijk leuk met zijn drieën spelen. In het gunstigste geval hoorden we moeder dan tegen vader zeggen: ‘Ach, ze zijn zo lekker met elkaar aan het spelen, we gaan samen wel.

Golf

Op een herfstfrisse zaterdag haalde ik mijn broer op voor onze proefcursus golf. Vijf uur, verdeeld over drie dagen.

We waren slechts met zijn tweeën. Geen groepsgebeuren dus. Vonden we helemaal niet erg. Bovendien bleek instructeur Ed een uiterst joviaal type te zijn met wie het meteen klikte. Mijn opmerking dat ik de cursus aan mijn broer cadeau had gedaan vanwege zijn zestigste verjaardag leidde tot een spontaan gebaar van Ed.  Hij liet een karretje voorrijden, mijn broer mocht instappen en die werd gerieflijk naar de oefenbaan vervoerd.

Visitekaartjes

Als rasechte Amsterdammer heb ik niet zo veel met Rotterdam. Ja, wel als het op voetballen aankomt. Ajax en Feijenoord. Zoals het nu in de competitie verloopt, dat zie ik graag. Ik zie raakvlakken met de wet van de communicerende vaten: Ajax en Feijenoord stijgen tegelijkertijd tot hetzelfde niveau; Ajax in het linker-, Feijenoord in het rechter rijtje. Zo is de boel mooi in balans.

Ja, sorry hoor, ik kan het niet laten.

Maar toch, diep in mijn hart hoop ik dat Feijenoord weer de geduchte tegenstander wordt die het ooit was.

Intocht

Zomaar twee intochten van Sinterklaas heb ik dit weekend meegemaakt. Zaterdag was ik erbij toen onze bebaarde kindervriend arriveerde in Landsmeer. Ik was daar beroepshalve om een verslag te maken voor de krant die in dit dorp uitkomt. 
 
Sint arriveerde via het rimpelloze meer De Breek richting grasveld, waar onder een bleek zonnetje drommen kinderen met hun ouders en opa's en oma's stonden te wachten. De plaatselijke muziekvereniging speelde alle bekende liedjes en de Sint werd officieel ontvangen door de burgemeester.

Stil

Hoe hij het allemaal toch weer weet te combineren is mij een raadsel, maar toch ziet Sinterklaas zondag kans om naar Purmerend te komen.

Vorig jaar, toen ik al in het centrum van deze dynamische, bruisende stad woonde, heb ik het hoge bezoek uit Spanje ook al mogen aanschouwen. Niet rillend langs een kade, maar lekker behaaglijk vanaf de eet- en werktafel bij mijn Franse balkon. Ik kijk recht op een van de winkelstraten en ja hoor, met een dweilorkest voorop kwam de Sint in hoogst eigen persoon met zijn Zw… eh sorry, met zijn Pieten aan lopen.

I.M.

Ooit schoven mijn twee broers en ik aan tafel bij onze ouders voor een serieus gesprek. Wat als ze er op een zekere dag niet meer zouden zijn? Wat dan? We vonden het wijs om hun wensen vast te leggen. Onze ouders stonden daarvoor open en de scenario's kwamen behoorlijk concreet op papier te staan.

De bedoeling was dat ze in een familiegraf zouden komen te liggen, dat plaats biedt aan drie personen. 

Zo, dat was geregeld. Schrijfblok weg, drie bier graag. 

Maar mijn moeder wilde nog iets inbrengen.

AH-erlebnis

Nu ik dicht bij huis werk - kwartiertje  rijden - heb ik meer tijd om te koken. Maar dat niet alleen: ik heb er ook weer lol in. Dat komt door Albert Heijn. Ere wie ere toekomt. 

Bij mijn AH om de hoek - maar elders ook, daar ben ik van overtuigd - staat sinds kort een rek vol handzame verspakketten. Alles zit erin, slechts in enkele gevallen moet je er alleen nog kipfilet, eieren of yoghurt bij scharrelen, en je kunt er probleemloos mee aan de slag. 

Ik ben begonnen met pompoensoep.

Pensioen

Mijn broer is zestig geworden en voor zijn verjaardag heb ik hem een golfcursus voor twee personen cadeau gedaan. Die tweede persoon, dat ben ik. 

Over een maand melden we ons bij de golfbaan in Purmerend. Of we de slag snel te pakken krijgen weet ik niet. Maakt ook niet uit. Als we maar lol hebben. En dat komt zeker goed. 

In het golfen zie ik vooral een mooie aanleiding om het hoofd leeg te laten lopen en een paar uurtjes in de buitenlucht bezig te zijn. Balletje neerleggen, slaan, kijken waar-ie neerkomt, erachteraan slenteren, balletje vinden, slaan, kijken waar-ie nu weer in het gras ploft, erachteraan slenteren, totdat het me lukt om het balletje in een hole te krijgen.

Verwarring

Nog maar kort geleden heb ik een gloednieuwe mobiel aangeschaft. Dat was hard nodig, want het oude exemplaar stamde uit 2012 - volgens kenners de oertijd der telefonie - en liep net zo vast als wegverkeer tijdens een boerenprotest. 

Maar wat een genot. Alles werkt goed en snel, het beeld is helder, het geluid is scherp en er zit een routeplanner op - voor mij een geheel nieuwe ervaring.

Ik ben er dik tevreden mee, maar... nu heb ik ineens nog een nieuwe telefoon: van mijn werk. Hartstikke aardig.

UWV

Ik heb vanaf het voorjaar van 2012 tot het najaar van 2015 het bestaan geleid dat veel 50-plussers kennen: het bestaan van een werkloze die steeds wanhopiger wordt omdat het niet lukt werk te vinden.

Na een zonnige start - ik stond op de eerste dag van de lente op straat en keek vol enthousiasme de toekomst in - pakten zich boven mijn hoofd wolken samen die eerst nog grijs waren, maar gaandeweg in dreigend zwart veranderden.

Het is allemaal goedgekomen. Ik haalde op de social media een sollicitatiestunt uit die goed was voor 9300 likes op Facebook, talloze telefoontjes, een televisieoptreden en - niet onbelangrijk - een baan bij NCOI Opleidingen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint