-
RSS

Recente posts

Kattenkwaad
Timing
Verhalen
Ballen
Veters

Categorie├źn

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Huisgenoten

De katten-, voer- en waterbak staan al klaar, we hebben speeltjes gekocht en in het washok heb ik alvast twee mandjes gezet voor het vervoer. Nu alleen nog twee katten of poezen. Vrijdag rijd ik met mijn kinderen naar een dierenasiel om naar een poezenpaar te kijken dat ons vanaf een foto vertederend aanstaarde. Er is een serieuze kans dat het meteen raak is. 

Mijn kinderen moeten er natuurlijk bij zijn. De poezen zijn voor hen, als beloning voor een succesvol schooljaar, dus aan hen de eer om de knoop door te hakken.

Jazz (2)

Het was broeierig warm in New Orleans. De combinatie van hete zon en hoge luchtvochtigheid eiste zijn tol. Na een kwartier sjokken - het tempo laag houden is meer dan verstandig - stond het zweet al op zijn rug. Maar ik kwam voor de jazz en daarvoor moest ik toch echt de deur uit; niemand kwam bij mij in de hotelkamer spelen.

Op vrijwel elke hoek van de straat stonden muzikanten te spelen. Met een plastic bakje voor de 'tips' nadrukkelijk in beeld. Want ze waren niet alleen straatartiest, ze waren ook straatarm.

Jazz (1)

De instrumenten en vier stoelen stonden klaar op het podium. Er klonk wat geschuifel en daar kwam The Harlem Jazz  & Blues Band achter de gordijnen vandaan. Vier kogelronde, oude en donker getinte heren stapten naar voren. Grijs pak, grijze hoed, zwarte zonnebril. Erg veel lust leken ze niet te hebben. Met zuchten die uit een peilloze diepte leken te komen gingen ze zitten. Ik overwoog om een andere zaal op te zoeken.

Toch bleef ik. Gelukkig maar. Want de drummer tikte nog wel traag af, maar toen zette de band ongekend energiek in.

Trouw

In mijn oogarts - dokter Oei - heb ik zo veel vertrouwen dat ik hem al bijna 40 jaar achterna reis, waar hij met zijn praktijk ook gaat zitten. Mijn vertrouwen is gestoeld op zijn deskundigheid en de zekerheid waarmee hij zijn diagnoses stelt. En deskundig, dat moet je als oogarts echt zijn als je tot mij bent veroordeeld. Want ik kamp met de oogafwijking keratoconus; mijn hoorvliezen hebben niet de vorm van een bol maar van een kegel en hangen wat sloom naar beneden. Daarnaast ligt bij mij glaucoom op de loer.

Toptelevisie

Mijn kinderen en ik hebben een prachtig tv-programma ontdekt. Love Nature. Non-stop natuurdocumentaires over het wel en (vooral) wee van allerlei dieren in allerlei oorden. Gisteren gekeken naar pa en ma adelaar met twee opgroeiende jonkies, bivakkerend in een nest hoog tegen een steile berg. Ze hadden best trek. En dus vloog pa erop uit om boodschappen te doen. Majestueus zwevend door de lucht speurde hij de grond af. Op vijf kilometer afstand zag hij een konijntje huppelen - ja ja, adelaars hebben een scherpe blik - en dat zou snel voorgoed zijn uitgehuppeld.

Dilemma

Ik stond onder de douche en ondanks de zeep in mijn oren hoorde ik drie bonken op de deur en de stem van mijn dochter. Ik verstond haar niet. 'Kom even binnen!' brulde ik tussen de waterstralen door. Want in het bijzijn van mijn kinderen hoef ik niets te verbergen.

Mijn dochter kwam met een leuke verrassing. Ze was met mijn zoon de deur uitgegaan voor een boodschapje en onderweg zagen ze zomaar zijn gestolen fiets staan. Eén straatje verder, netjes in een rek, en alleen het reguliere slot dicht.

Lullig

Het werd wat frisser op het strand en we besloten in te pakken en weg te wezen. Mijn vriendin zette jurk en bandhanddoek in om zich om te kleden en hield alle edele delen met de vingervlugheid van een goochelaar buiten het zicht. 

Maar toen moest ik nog. Mijn natte zwembroek moest uit en ik ben verre van handig. Ik besloot naast mijn vriendin op de badhanddoek te gaan zitten. Mijn linkerflank was daarmee afgedekt. Aan de rechterkant zette ik mijn rugtas in het zand. Zo, ook dat was geregeld. 

Bijna-ongelukken

In één week tijd drukten twee vrachtwagenchauffeurs me bijna van de weg. De eerste keer zat ik op de A1 kennelijk in een dode hoek. De vrachtwagen schoof van de linkerbaan op naar de rechterbaan. Daar reed ik. Ik zag het gebeuren, week uit naar de vluchtstrook en gaf een dot gas. Hardop vloekend passeerde   ik hem rechts.

Er had ook geen vluchtstrook kunnen zijn, maar wel een vangrail. Ik noem maar wat.

De tweede keer nam ik op de A10 de uitvoegstrook richting A1. De bestuurder van een vrachtwagen met oplegger die schuin voor me reed deed op het allerlaatste moment abrupt hetzelfde.

Verrassingen

Ik loop sinds kort met een gloednieuwe Huawei op zak. Ik wilde eerst schrijven: een mobiele telefoon van het merk Huawei. Maar toen mijn kinderen dat hoorden, schudden ze wanhopig het hoofd. Mijn zoon van 14 legde me geduldig en vol begrip uit dat ik kan volstaan met 'een Huawei'. Dat snapt iedereen. Hij gaf er nog een voorbeeld bij om elke twijfel uit te sluiten: als ik zeg dat ik een Volvo heb gekocht, snapt ook iedereen dat het een auto is van het merk Volvo.

Kijk, dat was nou echt een eyeopener voor me.

Burenhulp

Mijn  vriendin en ik liepen de trap af om een avondwandeling te maken. We openden de voordeur, die op een steeg uitkomt, en stonden oog in oog met twee jonge dames. De een had een bakje met honden- of kattenbrokjes in de hand, de ander was met haar vinger nog maar tien centimeter van de bel verwijderd.

De verbazing was aan weerskanten groot. Mijn vriendin, nuchter type, herstelde zich als eerste. 'Ik hoef geen brokjes, hoor,' zei ze.

Een van de dames zei: 'We wilden net bij jullie aanbellen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint