-
RSS

Recente posts

Huisgenoten
Jazz (2)
Jazz (1)
Trouw
Toptelevisie

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Heren

Aanvankelijk was er nog helemaal niets aan de hand. De zaal van het Concertgebouw liep vol en toen iedereen zat werd het eerste optreden aangekondigd. Enkele jonge, talentvolle jazzmuzikanten zouden een gooi doen naar de Pall Mall Swing Award. Rond de uitreiking van deze prestigieuze prijs was een gala-avond georganiseerd. Alle bezoekers waren gehuld in driedelig pak of baljurk. 

Toen de pauze aanbrak, verlieten de bezoekers die op de voorste rijen zaten hun stoel om in de bar een drankje te halen.

Proeftijd

Het is één van mijn grootste liefdes: spareribs. Bij voorkeur zo pittig gemarineerd dat de stoom van mijn rug afslaat. Deze hete liefde is pakweg 35 jaar geleden ontloken als een narcis op een zonnige lentedag.  Ik nam afscheid van mijn baan bij Buma/Stemra en realiseerde een jongensdroom. Ik ging als journalist bij een krant werken. Meteen in mijn proeftijd moest - nee: mocht - ik een kroegblaadje vol cafépraat en flauwe grappen upgraden tot een volwaardige horecakrant met aandacht voor de betere restaurants en de ontwikkelingen in de gastronomie.

Ho,ho,ho!

Bij de entree ging het meteen mis. Twee mannen van in de vijftig, verkleed als Kerstman en - als we het goed hebben begrepen - kerstelf, stormden het restaurant binnen onder een te luid 'Ho, ho, ho!' en een eveneens te luid geklingel. De gasten zaten nog maar net, wilden zojuist beginnen aan de pompoensoep die als voorgerecht diende en keken verstoord op. 

De Kerstman had een lepel zo groot als een dressoir bij zich en vond een gemakkelijk slachtoffer: een jochie van zes dat in zijn soep roerde.

Feestvarken

Ik had hem 's ochtends al in de keuken zien liggen. Gewrongen in een rare bocht, de tong half uit de bek. Een speenvarken. Heel erg dood. Hij lag in een grote, zinken teil die zolang in een hoek was gezet. Er stond een bodempje water in dat was vermengd met bloed. De link was snel gelegd. Ik stond oog in oog met datgene wat het hoogtepunt van het kerstdiner zou moeten worden. Mijn maag draaide zich een paar slagen om. 

Het beeld kreeg ik de rest van de dag niet meer uit mijn hoofd. En de gedachte dat het arme dier ‘s avonds geroosterd of gebraden prominent op tafel zou staan om te worden opgegeten al helemaal niet.

Kus

De mist maakte van Het Twiske een spook- en sprookjesachtig decor. Bomen vervaagden, dampflarden dreven over de sloten en de Schotse Hooglanders, vaste bewoners van het natuurgebied, werden vage contouren. Na drieën waren we vrolijk aan onze wandeling begonnen, twee uur later wandelden we nog steeds vrolijk rond, maar wel ernstig ver van de auto vandaan. Geen idee waar die stond, ook niet ongeveer.

Een trimmer maar even aangehouden. Of hij wist waar de parkeerplaats bij ingang 2 zich zou kunnen bevinden.

Oliebol

Voor de meeste kinderen is een kermis of attractiepark de ultieme vorm van vermaak. Voor mij niet. Ik moest er als kind niets van hebben. Waarom? Omdat ik alles wat met de combinatie hoog en snel te maken heeft doodeng vond. De glijbaan op het schoolplein was voor mij al te spannend. Zo’n gierende maagstreek – ik was er simpelweg niet tegen bestand. En zo is het nog steeds. 

Ooit liep ik met een neefje door Duinrell. Al snel trok hij me mee naar de populaire kikkerachtbaan. Shit!, schoot het door me heen.

Gourmetspel

Vóór mijn scheiding, in het reguliere gezinsleven met vrouw en 2 kinderen, haalden we regelmatig het gourmetstel uit de kast. Er zaten acht pannetjes bij. Acht! Het liefst nam ik meteen vier pannetjes in beheer. Dan schoot het tenminste op. Mijn vrouw vond dat nogal overdreven en stelde bij voorbaat dat ik mezelf een beetje moest beheersen. Het kwam dus aan op een slimme aanpak. En zo maakte ik van het gourmetstel een gourmetspel.

Ik begon braaf met één pannetje. Geloof me, een prestatie van formaat.

Gas

De valpartij kan ik nog zo herbeleven, en anders herinnert het litteken op mijn onderarm er mij wel aan. Een snee van ruim een decimeter lang, lukraak gehecht door een Spaanse chirurg - waarschijnlijk was het een omgeschoolde uitbener.

Het was 25 jaar geleden en met drie vrienden vierde ik vakantie in Lloret de Mar. Ja, we zouden wel even crossbrommers huren en door de bergachtige omgeving rijden. Leuk, maar ik had nog nooit op een brommer gezeten. 

Toch liep het pas na tien minuten mis.

We reden heuvelopwaarts, ik achteraan.

Spannend

Vanuit mijn woonkamer hoor en zie ik hoe een draaiorgel door de winkelstraat trekt. De bekende Sinterklaasliedjes. Ja, de stemming zit er al goed in. Morgen hoog bezoek in Purmerend. Leuk, hoor. 

Als jochie stapte ik lang niet zo gemakkelijk over de komst van de bebaarde en bejaarde kindervriend heen. Veel te spannend allemaal. Hoe goed de Spaanse gasten het ook bedoelden, altijd weer was het een grote opluchting voor me als ze op 6 december werden uitgezwaaid. 

Bij ons thuis heerste rond 5 december een wat geheimzinnige sfeer, waarvan de reden mij aanvankelijk ontging.

Dood

Begraafplaatsen, ik heb er wel iets mee. Lekker rustig. Als mijn tijd om is, wil ik ook worden begraven. Leg mij maar in een kist. Cremeren vind ik niks. Beetje kil. En dan zo’n urn op een tafeltje in de hoek van de huiskamer, ik weet niet of ik daar mijn zoon of dochter een plezier mee zal doen.

De kans dat er iets misloopt is bij begrafenissen overigens wel groter dan bij een crematie. Laatst nog wat belevenissen gehoord van een bevriende uitvaartleider. De familie van een overleden, wat alternatieve man had, conform zijn wens, een kist van karton besteld.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint