-
RSS

Recente posts

Indruk
Ontroerd
Verbijstering
Klantenbinding
Onrecht

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Asielzoeker

Het was een barre, bitterkoude decemberdag in 2013. Uit het speelhutje in de achtertuin klonk een zacht, klaaglijk gemiauw. De bron hadden we snel gevonden. In een hoekje bibberde een kittentje; hooguit 15 centimeter groot. Helemaal alleen. 

Wat moesten we hiermee? We wisten het even niet. Alleen onze twee kinderen, die zich bij ons voegden, waren er meteen over uit: in huis nemen. En wel meteen.

De kleine kat nam het heft in eigen poot. Tot onze verbazing kwam het uit zijn veilige maar oncomfortabele schuilplaats te voorschijn en schuifelde naar de buitendeur, waar we met zijn vieren achter stonden om te overleggen.

Grapje

Op het station Purmerend, vanwaar ik elke dag naar mijn werk in Hilversum reis, tref ik altijd dezelfde mensen. We wachten op dezelfde trein, bibberen in dezelfde windvlagen, schuilen gezamenlijk als het regent en balen eensgezind als op het beeldscherm boven onze hoofden, precies op het moment dat onze trein zou moeten arriveren, een even ontluisterende als nuchtere mededeling verschijnt: plus 10 minuten. 

We hebben ook weleens de boodschap gekregen dat onze trein niet zou rijden. Zakelijk, kil, ontdaan van elke vorm van compassie.

Risicoritten

Marktplaats is ideaal om spullen gratis of goedkoop in huis of tuin te halen. Mijn inmiddels ex-vrouw en ik hebben dit volledig uitgemolken. Ik haalde de bestellingen met mijn eigen auto op en het waren soms dolle ritten, niet vrij van gevaar voor mij en mijn medeweggebruikers.

Mijn eerste missie was het ophalen van een appelboom. De boom stak drie meter uit het zijraam aan de passagierskant en het zou zomaar kunnen dat ik onderweg, als een lansier in een ridderfilm, een paar fietsers uit hun zadel heb gestoten.

Rood

Het rode verkeerslicht. Als automobilist heb ik er respect voor, als voetganger niet. Zodra het maar enigszins kan, negeer ik het.  

Het zal wel een combinatie zijn van mijn ongeduldige karakter en Amsterdamse afkomst. In onze hoofdstad is het een goed gebruik om voor het rode verkeerslicht de schouders op te halen. Lekker laten gaan, gewoon oversteken. Automobilisten weten het en minderen automatisch vaart (behalve taxi-chauffeurs, koeriers en busbestuurders, want die rijden sowieso door), toeristen doen enthousiast mee.

Gruwelijk

‘Ik verkies van tafel op te staan terwijl ik nog wat honger heb.’

Hoho, dit zijn niet mijn woorden. Onmogelijk. Nee, het was wijlen topgastronoom Paul Bocuse die zich dit ooit heeft laten ontvallen. Tientallen jaren geleden was hij een van de twijfelachtige inspiratiebronnen achter een nieuwe trend: de Nouvelle Cuisine. 

Het was gruwelijk.

Want wat leverde de Nouvelle Cuisine op? Alles in het klein. Als hoofdgerecht bijvoorbeeld een maagdelijk wit bord met daarop, als je héél goed keek, een minuscuul stukje vlees of vis, twee geblancheerde worteltjes met wat snippertjes peterselie en, als je geluk had, een gevierendeeld spruitje.

Knipoog

Ik liep mijn huiskamer binnen en de reacties van mijn kinderen lieten aan duidelijkheid niets te wensen over. Mijn zoon keek me stoïcijns aan, maar kon een grijns niet onderdrukken. Mijn dochter sloeg een hand voor haar mond en barstte in lachen uit. 

Het ging niet om het montuur van de nieuwe leesbril die ik aan mijn kritische kroost wilde showen. Nee, het punt was dat mijn ogen er een stuk groter uitzagen. Vergelijk het maar met een kikker die heel verbaasd kijkt. Had ik zelf nog niet gezien.

Geluk

Mijn zoon van 13 en ik zijn rechtgeaarde Ajax-fans. Onze harten zijn wit en in het midden loopt van boven naar beneden een brede,rode bloedbaan. Al jaren zitten we met het zweet in de handen voor de tv als Ajax voetbalt. Ajax moet winnen, da's logisch, maar de tegenstander moet ook helemaal suf worden gespeeld èn de doelpunten moeten zo wonderschoon zijn dat ze de hele wereld overgaan. 

Maar goed dat ze dit bij Ajax niet weten. De toch al hoge druk zou onmenselijke vormen aannemen. 

Hemels

Mijn jongere broer zou gisteren zijn 54ste verjaardag hebben gevierd, ware het niet dat hij in 2002 is overleden. Kanker. Kansloos. Kort na zijn dood vond in onze slaapkamer een mysterieus voorval plaats. Enkele maanden later nog een. 

Het eerste voorval speelde zich 's nachts af. Ik sliep en rond half 2, bleek achteraf, gebeurde het. In een droom verscheen in een flits een fel verlichte, engelachtige gedaante in bidhouding. Eén seconde later schrok ik wakker. Een harde bons. Links. Daar waar zich een inloopkast bevond.

Gemist

Weinig is zo frustrerend als een trein die net voor je neus wegrijdt. Ik maak het soms mee. Andere reizigers ook. Dat vind ik dan wel weer leuk.
 
Op station Zaandam moet ik overstappen en daar heb ik zeven minuten de tijd voor. Ruim zat. Dat geldt niet voor andere reizigers. Heerlijk om te zien wat er dan gebeurt. Keurige zakenlieden die met een verbeten trek om de mond en een tas onder de arm de roltrap bestormen. Toeristen die zich gehaast met een grote rolkoffer door de mensenmenigte heen werken.

Vijftien

Het was 18 augustus 2003, rond half 2 in de nacht, en ik was slaapdronken naar het toilet gewaggeld voor een ferme plas. Vanuit de slaapkamer klonk de stem van mijn inmiddels ex-vrouw. 'Het is begonnen!'

Begonnen? herhaalde ik traag in mijn hoofd. Wat? Een film?

Ze doelde niet op een film. Ik was meteen klaarwakker. 

De weeën waren begonnen, maar, zo leerde mij een pro-actief telefoontje naar het ziekenhuis, het was nog niet serieus genoeg om die kant op te komen.

We slaagden erin te slapen.
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint