-
RSS

Recente posts

Rood
Gruwelijk
Knipoog
Geluk
Hemels

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Rood

Het rode verkeerslicht. Als automobilist heb ik er respect voor, als voetganger niet. Zodra het maar enigszins kan, negeer ik het.  

Het zal wel een combinatie zijn van mijn ongeduldige karakter en Amsterdamse afkomst. In onze hoofdstad is het een goed gebruik om voor het rode verkeerslicht de schouders op te halen. Lekker laten gaan, gewoon oversteken. Automobilisten weten het en minderen automatisch vaart (behalve taxi-chauffeurs, koeriers en busbestuurders, want die rijden sowieso door), toeristen doen enthousiast mee. Die denken dat het net zo bij de Amsterdamse folklore hoort als de Wallen, de grachten en het gebruik van drugs.

Nu ik in Purmerend woon, houd ik deze gewoonte in ere. Aanvankelijk voeg ik mij braaf bij wachtende voetgangers. Hooguit tien seconden. Als het dan nog rood is, schat ik de verkeerssituatie in en zodra het kan, steek ik snel over. 

Dan zie ik de mensen kijken. De blikken variëren van ‘Zo, die durft!’ tot ‘Hé, dat mag helemaal niet!’ Een enkeling volgt mijn voorbeeld, zij het wat beschroomd, maar meestal toont men een heilig respect voor het rode licht.

Laatst deed ik het weer. Dat werd door een moeder, die met haar zoontje van pakweg zes jaar naast me stond, niet bepaald gewaardeerd. In eerste instantie hield ik me nog aan de regels en wachtte ik op het groene licht. ‘Kijk,’ zei ze tegen het jochie, ‘zoals die meneer doet, zó hoort het.’ Kennelijk diende ik als voorbeeld.

Precies op dat moment trok ik een pittig sprintje naar de overkant, net na een passerende auto en vóór een naderende bus. Het jochie liet ik in verwarring achter, zijn moeder in grote verbijstering.

Marcel    


0 Reacties op Rood:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint