-
RSS

Recente posts

Huisgenoten
Jazz (2)
Jazz (1)
Trouw
Toptelevisie

Categorieën

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Jazz (1)

De instrumenten en vier stoelen stonden klaar op het podium. Er klonk wat geschuifel en daar kwam The Harlem Jazz  & Blues Band achter de gordijnen vandaan. Vier kogelronde, oude en donker getinte heren stapten naar voren. Grijs pak, grijze hoed, zwarte zonnebril. Erg veel lust leken ze niet te hebben. Met zuchten die uit een peilloze diepte leken te komen gingen ze zitten. Ik overwoog om een andere zaal op te zoeken.

Toch bleef ik. Gelukkig maar. Want de drummer tikte nog wel traag af, maar toen zette de band ongekend energiek in. Er volgde een uur lang rokende en vonkende jazz. 

Welkom op het North Sea Jazz Festival.     

Zo begon voor mij jaren geleden het internationaal vermaarde event, toen nog in het Congresgebouw in Den Haag. Vijftien achtereenvolgende jaren ben ik er geweest, meestal alleen. Tientallen memorabele optredens zitten vers in mijn geheugen. 

Miles Davis, die zich omringde met jeugdige talenten en bekende popnummers in een jazzy jasje stak.

Pianoreus Oscar Peterson. Handen zo groot als tennisrackets, vingers zo dik als winterpenen. Maar toch vederlicht de zwarte en witte toetsen beroerend.

Vibrafonist Lionel Hampton vertikte het om van het podium af te gaan. De presentatrice, die het strakke tijdschema in de soep zag lopen, was de wanhoop nabij. Na de vijfde toegift liepen de meeste bandleden hoofdschuddend weg. Alleen een vertwijfelde bassist bleef staan. Lionel Hampton gooide er nog maar eens een breekbaar ‘What a wonderful world’ tegenaan. Halverwege hebben twee technici hem met zachte drang weggeleid.

Tegenvallers zaten er ook tussen. Het concert van Pim Jacobs en Rita Reys was gruwelijk saai. Vlak voor het slotakkoord schrok ik wakker van mijn eigen gesnurk. Een met veel tromgeroffel aangekondigd spetterend concert van een Braziliaans sambaorkest werd een uur lang ingeleid door een gitarist die plichtmatig maar wat tokkelde. De halve zaal liep vroegtijdig leeg.

En mocht Al Green nog leven, dan heeft hij nog steeds iets uit te leggen. Na een heerlijk uur muziek op een buitenpodium stopte hij. Terwijl het publiek enthousiast om meer vroeg, reed achter het podium een hagelwitte limousine zo lang als een goederentrein voor. Al Green stapte in. Zonder ook maar even te zwaaien verdween hij uit beeld. We hebben hem nooit meer teruggezien.

Marcel van Stigt

0 Reacties op Jazz (1):

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint