-
RSS

Recente posts

Alarmfase 1
Bonjour
Gescheiden
HEMA-worst
Klik

Categorie├źn

Levensverhalen als herinnering
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Gescheiden

Toen ik nog in het landelijke Westbeemster woonde, deed ik braaf mee aan afvalscheiding. Vuilniszakken in de grijze container, etensresten en dode muizen in de groene, zakken plastic afval in de daarvoor bestemde bak, kranten (zowel gelezen als ongelezen) en reclamefolders (altijd ongelezen) in de papiercontainer, lege wijn- en whiskyflessen met een gevoel van weemoed in de glasbak en overtollige terrastegels in de sloot.

Het heeft lang geduurd voordat dit alles net zo'n automatisme werd als tandenpoetsen. Ik vond het te veel gedoe, maar dacht er vaak ook gewoon niet aan. Dan viste mijn dochter, die hier veel serieuzer mee bezig was, hoofdschuddend en met een zucht van wanhoop weer eens een door mij gedropt klokhuis uit de prullenbak, liep ermee naar buiten en liet het - uiteraard in mijn blikveld - in de groene container vallen. 

Uiteindelijk deed ik braaf mee.

Vooral in de zomer was dat geen pretje. Wilde ik bananenschillen in de groene bak gooien en opende ik de klep, steeg er een geur van verrotting op die me naar de keel greep en me minutenlang hijgend en piepend naar adem deed snakken. Afvalscheiding is niet gezond voor astmalijders zoals ik. 

Probleem was ook dat de groene en grijze container beurtelings om de week werden opgehaald. De groene bak raakte vol tot aan de rand en trok allerlei ongedierte aan. Ik was dan blij als ik hem eindelijk langs de weg kon zetten, zij het met een zwerm vliegen achter me aan. 

Eenmaal verhuisd naar Purmerend werd het verhaal heel anders. Ik woon in het centrum en daar blijken ze niet aan afvalscheiding te doen. Ja, de reguliere huisvuilzakken kan ik op loopafstand kwijt, en hetzelfde geldt zowaar voor papier en glas, maar groenvoer? En plastic? Nee, hoor.

De eerste week hield ik alle etensresten gewoontegetrouw netjes apart. Maar toen ik aan een buurtbewoner vroeg waar ik dit afval in het centrum kwijt kon begon hij niet-begrijpend en zelfs wat glazig te kijken. 

Plastic kan ik wel in een aparte container droppen. Maar die staat 2 kilometer verder weg. Niet ideaal, maar ik weiger te capituleren. Ik neem brood en wat pakjes sap mee voor onderweg en maak er gewoon een uitje van.

Marcel van Stigt   

0 Reacties op Gescheiden:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint